Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2015

Πιστεύω στην καλοσύνη των ανθρώπων, ακόμα κι όταν αυτοί συνεχίζουν να με απογοητεύουν, ακόμα κι όταν αποδεικνύουν ξανά και ξανά πως μέσα τους είναι σάπιοι, πως είμαστε σάπιοι. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ηλιθιότητα ή αν απλά ονομάζεται ελπίδα. Πραγματικά δεν θέλω να το κάνω αυτό, γιατί τούτη η πίστη είναι τόσο καταστροφική όσο και η άλλη -η πίστη στην αγάπη. Κάποτε πίστευα πως όλα θα μπορούσαν να λυθούν με την αγάπη, πως η αγάπη είναι αγαθό υψηλό που εμείς, τα βρωμερά πλάσματα της υφηλίου, πρέπει να προστατεύουμε και να διαιωνίζουμε. Όμως όχι! Η αγάπη δεν υπάρχει, γιατί την αγάπη τη σκοτώσαμε. Ναι. Δεν υπάρχει. Συγχωρείστε με να αν δεν γίνομαι σαφής. Εννοώ την Αγάπη σαν ιδανικό, σαν αγαθό. Εννοώ την άσπιλη Αγάπη, την αμόλυντη, εκείνη που πλημμυρίζει τον κόσμο με φως και τον πνίγει ταυτόχρονα στο σκοτάδι. Μιλάω για την Αγάπη που είναι απαλλαγμένη απ' τη λαγνεία και τον πόθο. Αυτά τα δυο βασιλεύουν στον κόσμο μας: η λαγνεία και ο πόθος. Και η καταραμένη μας φυλή έχει υιοθετήσει την χαζή συνήθεια να μπερδεύει αυτά τα δύο με την Αγάπη. Όσο χαζή είναι αυτή η συνήθεια, άλλο τόσο χαζοί και ανόητοι είμαστε εμείς, οι δημιουργοί της. Γιατί το μυαλό που διαθέτουμε είναι αρκετό μόνο για να κατασκευάζει ψέματα, να τα στεφανώνει με φαντασία και φόβο και ύστερα να τα πιστεύει, να τα προσκυνά, να τους φτιάχνει βωμούς και ιερά και να κηρύττει την αλήθεια των ψεμάτων αυτών. Την αλήθεια την ψεύτικη, εκείνη που υποτίθεται πως θα μας οδηγήσει στην σωτηρία. Μα τόσο ηλίθιοι είμαστε; Ή μάλλον τόσο τυφλοί γιατί η ηλιθιότητα προφανώς δεν γιατρεύεται, η τύφλωση όμως αντιμετωπίζεται. Άλλωστε υπήρχαν και υπάρχουν άνθρωποι που μόνο τυφλοί δεν μπορούν να αποκαλεστούν, που σαν άλλοι Κλέφτες της Φωτιάς προσπάθησαν να μας ανοίξουν τα μάτια. Καταραμένους τους είπαμε. Στα σκοτάδια τους ρίξαμε, επειδή είχαν το προνόμιο να βρίσκονται πιο κοντά στην Αλήθεια. Επειδή γνώριζαν αυτό που οι άλλοι αγνοούσαν και επειδή ω! Μπορεί για μια φορά στη ζωή τους να είχαν εξαγνιστεί με τον ιερό καπνό της Αγάπης. Αυτή είναι η πραγματική σωτηρία και είναι στο χέρι μας να την διεκδικήσουμε. Ποιος Μεσσίας και ποιος Σωτήρας; Θα προτιμούσα να πεθάνω χωρίς να γνωρίζω τίποτα παραπάνω για τα ψέματα που έχουμε κατασκευάσει, παρά να κλείσω τα μάτια μου χωρίς η Αγάπη να μ' έχει ευλογήσει. Και χαίρομαι που έστω και μια φορά στη ζωή μου ένιωσα τα φτερά της να με τυλίγουν και τότε πήρα την Αγάπη μου και την κάθισα σ' ένα θρόνο και της φόρεσα στέμμα φτιαγμένο από Τέχνη, γιατί μόνο έτσι θα είναι προστατευμένη μέσα στους αιώνες: ζώντας απ' την Τέχνη, υπάρχοντας σ' έναν κόσμο φανταστικό, ιδεατό. Ο δικός μας κόσμος είναι γεμάτος δυσωδία. Δεν μπορεί να διατηρήσει τη φρεσκάδα της. Όλα είναι νεκρά εδώ για να αφήσουν την ζωή να ακμάσει. Γι' αυτό προσπαθήστε να βρείτε την Αγάπη. Στο τέλος της ημέρας κανείς δεν θα έρθει να σας σώσει. Στο τέλος της ημέρας θα είστε μόνοι, όπως την μέρα που γεννηθήκατε, όπως την μέρα που θα φύγετε. Έτσι κι αλλιώς τα πιο συνταρακτικά γεγονότα της ύπαρξης μας τα βιώνουμε μόνοι. Λίγη αγάπη όμως κάνει τα πράγματα καλύτερα. Ψάξτε παντού την Αγάπη, αλλά προπάντων στην Τέχνη. Στη ποίηση, το θέατρο, τη ζωγραφική, τη μουσική και όπως είπε ο Μπωντλαίρ: “Για να μην είστε βασανισμένοι σκλάβοι του Χρόνου, μεθύστε, μεθύστε χωρίς διακοπή! Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει.”

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου