Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

Μερικές Μέρες

Είναι μερικές μέρες που δεν θες να σηκωθείς απ' το κρεβάτι. Κάθε τι μοιάζει να μην έχει νόημα, όλα είναι γκρίζα ή μαύρα. Η ζωή είναι είτε βαρετή είτε θλιβερή... θέλεις να βάλεις τα κλάματα χωρίς να ξέρεις το λόγο, γιατί ο λόγος είναι κάτι πιο βαθύ, πιο δυνατό από σένα. Είναι κάτι που σε ξεπερνάει. Βλέπετε, όταν ματώνει το κορμί είναι πιο εύκολο να εντοπίσεις τη πληγή και να σταματήσεις την αιμορραγία και το πόνο. Όταν ματώνει η ψυχή, το αίμα κυλά καμουφλαρισμένο με μορφή δακρύων και μερικές φορές δεν είναι τόσο εύκολο να σταματήσεις αυτή την ιδιόμορφη... αιμορραγία. Έχεις πει στον εαυτό σου ότι δεν θα ματώσεις ξανά κι όμως τα δάκρυα κυλάν για ακόμα μια φορά. Χαζή ψυχή! Με το παραμικρό ματώνεις. Ματώνεις γιατί ο κάτοχος σου απωθεί ότι τον πονάει, το θάβει πιο βαθιά πιστεύοντας ότι η απόσταση που θέτει ανάμεσα σ' εκείνον και τις σκέψεις θα του κάνει καλό. Που να' ξερε ότι όσο πιο βαθιά θάβει κάτι, τόσο περισσότερο κακό μπορεί να κάνει και στους δυο σας. ΄Όπως τα χειρότερα ψέματα είναι κρυμμένα πίσω από αλήθειες, έτσι και η μεγαλύτερη λύπη κρύβεται πίσω από ψεύτικες χαρές. Ψάξε μετά τρόπο να κλείσεις τη πληγή. Ο θάνατος εκείνες τις μέρες φαίνεται πιο εύκολος. Μοιάζει με μια γρήγορη λύση που μπορεί να σε απαλλάξει απ' το πρόβλημα. Παρόλα αυτά φοβάσαι, γι' αυτό βρίσκεις άλλους τρόπους για ν' απαλλαγείς απ' τα δυσβάσταχτα συναισθήματα σου. Την απομόνωση, τις ουσίες, την δουλειά. Όλα είναι ευπρόσδεκτα, αρκεί να μην νιώθεις πόνο και φόβο. Είναι αστείο, ξέρετε! Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον που έχει επίγνωση του θανάτου κι όμως, αντί να χρησιμοποιεί τη γνώση αυτή για να κάνει το κόσμο καλύτερο, την εκμεταλλεύεται για το κακό της ανθρωπότητας. Γινόμαστε σκλάβοι του χρόνου φοβούμενοι το θάνατο, προσπαθώντας να τον καθυστερήσουμε. Δεν βλέπουμε ότι αυτός είναι ο προορισμός του ανθρώπου. Δεν είναι ο γάμος ή η γνώση. Είναι ο θάνατος και δεν μπορείς να το αλλάξεις αυτό όσο κι αν προσπαθείς. Τα πτυχία, τα χρήματα δεν θα έρθουν μαζί σου. Το μόνο που θα σε συνοδεύει θα είναι οι αναμνήσεις σου, οι τύψεις και ότι έχει απομείνει από την περηφάνια και την ηθική σου. Αλλά εσύ φοβάσαι το θάνατο και κάνεις τη ψυχή σου να ματώνει φορτώνοντας τη με ανούσια πράγματα. Ο θάνατος δεν είναι παρά το τελικό στάδιο της εξέλιξης. Είναι το επόμενη βήμα. Αν ήμασταν αθάνατοι, η ζωή θα ήταν τρομερά ανιαρή. Ναι. Η ανθρωπότητα εξελίσσεται συνεχώς, όμως εσύ θα κουραζόσουν. Θα έμενες στάσιμος. Σκέψου ότι σου δόθηκε κάτι από μια άγνωστη δύναμη ανώτερη από σένα. Κάτι που δεν θα' ναι για πάντα δικό σου. Ισορροπία και αναπλήρωση είναι δυο σημαντικές αρχές του σύμπαντος. Φαντάσου πως είσαι μια πεταλούδα που ζει μια μόνο μέρα. Ζήσε ανάλογα μ' αυτό και πάρε τα φτερά που θα σου δώσει ο θάνατος για να πετάξεις στην αυγή της δικής σου αιωνιότητας. Μην στερείς απ' τη ψυχή σου την ικανότητα να πετάξει γεμίζοντας τη πληγές.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου