Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

Οι Ταξιδευτές



Όταν εσείς μιλάτε για θεό, εγώ μιλάω για Τέχνη, γιατί έχω δει άντρες και γυναίκες να αποθέτουν με τα ίδια τους τα χέρια την φωτεινή τους ψυχή στον βωμό της. Έχω δει ιέρειες ντυμένες στ' άσπρα να δοξάζουν μπροστά σ' ένα καθρέφτη εκείνη την ανώτερη δύναμη που τις εμπνέει. Έχω ακούσει ιστορίες για τους αγώνες ενός πιστού, τις δυσκολίες που πέρασε μέχρι να μπορέσει να μοιραστεί το θείο δώρο που είχε λάβει. Έχω δει ανθρώπους να μεταμορφώνονται μέσα σε μέτρα και νότες, κλειδιά και πεντάγραμμα, χορδές και πλήκτρα. Είναι εκείνη η έκσταση την οποία έχω δει κι έχω νιώσει. Είναι η κατάσταση εκείνη στην οποία πέφτει κανείς είτε ακολουθώντας μονοπάτια χαραγμένα στο χαρτί είτε χρωματίζοντας τα με πινέλα και μπογιές είτε βρίσκοντας τα μέσα σε εικόνες και πρόσωπα. Τότε ο υλικός κόσμος σβήνει, γίνεται θολός. Το βλέμμα του πιστού, του τελετουργού χάνεται σ' ένα απροσδιόριστο σημείο στο κενό ή πολλές φορές στον ουρανό. Οι ήχοι και τα χρώματα γύρω του χάνονται και δίνουν την θέση τους σ' ένα νέο κόσμο, φτιαγμένο από ιδέες, οπτασίες, όνειρα, οράματα και εύθραυστες νεφέλες. Πέφτοντας σε έκσταση ο καλλιτέχνης γίνεται Ταξιδευτής. Ο Ταξιδευτής, λοιπόν, είναι μόνος σ' αυτόν τον κόσμο, όμως μην πιστέψετε ότι είναι ο μοναδικός. Η μοναξιά του Ταξιδευτή είναι μια μοναξιά γλυκόπικρη, γιατί μόνο όταν βρίσκεται μόνος σ' εκείνον τον κόσμο τον ιδεατό νιώθει πραγματική ευτυχία. Ξέρω ότι είναι παράξενο, αλλά έτσι κι αλλιώς οι Ταξιδευτές διαφέρουν απ' τον υπόλοιπο κόσμο. Φανταστείτε την ψυχή τους και το μυαλό τους σαν δυο τρένα με πολλά βαγόνια. Κάθε βαγόνι αντιπροσωπεύει ένα κομμάτι του εαυτού τους. Τα βαγόνια των Ταξιδευτών χωρίζονται με παραπετάσματα τόσο λεπτά, ώστε τα ερεθίσματα απ' το ένα βαγόνι στο άλλο περνάν ελεύθερα, σε αντίθεση με τον υπόλοιπο κόσμο του οποίου τα βαγόνια χωρίζονται με μεγάλες, βαριές πόρτες ασφαλείας. Έτσι οι Ταξιδευτές έχουν πρόσβαση σε απύθμενα σημεία της συνειδήσεως τους, της ψυχής τους. Έχουν πρόσβαση σε γνώσεις και συναισθήματα που η γέννηση τους χάνεται στα βάθη του χρόνου. Φτάνει στις απαρχές της ανακάλυψης της Τέχνης, τότε που το καταραμένο ον που ονομάζεται άνθρωπος δεν ήταν παρά ένα πλάσμα που λίγο διέφερε απ' τα άλλα ζώα, που επικοινωνούσε με άναρθρες κραυγές, που μάθαινε σιγά σιγά να δημιουργεί Τέχνη και Αρετή. Οι Ταξιδευτές μας βρίσκονται σ' επαφή με την συλλογική ψυχή, την ψυχή του κόσμου, την anima mundi. Οι Ταξιδευτές δεν έχουν εθνικότητα ή πατρίδα. Είναι όντα παγκόσμια, γιατί η ψυχή τους είναι και ψυχή όλου του κόσμου. Ότι κάνουν, το κάνουν για την ανθρωπότητα, άσχετα αν πολλές φορές πιστεύουν το αντίθετο. Κι έτσι φτάνουν στην θέωση. Γι' αυτό κι εγώ μιλάω για Τέχνη, όταν εσείς μιλάτε για θεό. Ο Θεός δεν έχει την κατοικία του στον Παράδεισο ή όπου αλλού υποστηρίζει η κάθε θρησκεία, το κάθε δόγμα. Όχι. Ο Θεός έχει τον θρόνο του στις ψυχές των ανθρώπων. Είναι χαραγμένος ανεξίτηλα στο υποσυνείδητο όλων, σε κομμάτια της ψυχής που οι Ταξιδευτές έχουν πρόσβαση. Όταν, λοιπόν, ο κάθε Ταξιδευτής ασκεί την Τέχνη του, δεν λαμβάνει χώρα απλά κάποια παράσταση, δεν γράφεται απλά ένα βιβλίο, δεν δημιουργείται ένας πίνακας ή μια ταινία, αλλά τελείται η υψίστη και πιο αγνή θεία λειτουργία. Μια λειτουργία που ευλογεί και καθαγιάζει ολόκληρη την οικουμένη. Γι' αυτό μην κρίνετε τους Ταξιδευτές και τα δημιουργήματα τους, γιατί η επιρροή αυτής της ανώτερης δύναμης δεν γνωρίζει όρια παρά εκείνα που της βάζει ο ίδιος ο δημιουργός της. Απ' την στιγμή που δεν γνωρίζουμε αυτόν τον δημιουργό, πως μπορούμε να ξέρουμε αν έχει όρια ή ακόμα κι αν έχει, πως ξέρουμε ποια είναι;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου