Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2015

Carpe Librum (απόσπασμα)


"...Η ενέργεια που τους περιέκλειε ήταν θετικά φορτισμένη. Ότι σκοτεινό τους είχαν κληροδοτήσει ο Αδάμ και η Εύα, όταν έπεσαν από τον παράδεισο, πνίγηκε στο φως. Μόλις ο Χριστόφορος και η Αλίνα έγιναν ένα, ενώθηκαν ταυτόχρονα μ' ολόκληρο τον κόσμο. Ενώθηκαν με την ίδια την φύση. Ήταν κι αυτοί ένα κομμάτι του μεγαλείου της, γι' αυτό και δεν ντρέπονταν το φεγγάρι, τα αστέρια, τον ουρανό και τον άνεμο. Ένιωθαν ευλογημένοι και ήταν ευλογημένοι κι αν δεν υπήρχε το καθαγιαστικό φως της σελήνης, οι λέξεις δεν θα είχαν βρει ποτέ τον δρόμο τους, αλλά θα είχαν μείνει για πάντα κρυμμένες στα τρομακτικά καταφύγια τους. Ο Χριστόφορος με γρήγορες κινήσεις τύλιξε ξανά τα σώματα τους με το σεντόνι, αγκαλιάζοντας την Αλίνα. Εκείνη έθαψε το πρόσωπο της στον θώρακα του, ακούγοντας τους μανιασμένους χτύπους της καρδιάς του. Τα δάχτυλα της χάιδευαν την πλάτη του καθώς μιλούσε. “Αγαπώ την σελήνη που φωτίζει τα σκοτάδια μας και τα αστέρια που μοιάζουν με διαμάντια κεντημένα σε μαύρο σατέν. Αγαπώ την θάλασσα που αρωματίζει τον άνεμο και αγαπώ τα δέντρα που συνοδεύουν τον Αίολο καθώς παίζει την μουσική του. Αγαπώ το οξυγόνο που αναπνέουμε και καθαγιάζει τα σώματα μας και το διοξείδιο του άνθρακα που μαζί του αποβάλλουμε ότι αρνητικό έχουμε μέσα μας.” Απομακρύνθηκε τόσο ώστε να βλέπει το πρόσωπο του. “Αγαπώ το αίμα που κυλάει στις φλέβες μας και χαρίζει ζεστασιά στην σάρκα μας χωρίς να την αφήνει να σαπίζει. Αγαπώ την καρδιά μου και την δική σου, επειδή χτυπάει διαφορετικά όταν νιώθουμε αγάπη, θυμό ή λύπη. Αγαπώ εκείνα τα κομμάτια μας που μας κάνουν αδύναμους, γιατί κατά βάθος αυτά είναι η πηγή όλης της δύναμης μας.” Ο Χριστόφορος χαμογέλασε με το ύφος του ανθρώπου που βλέπει όλα τα θαύματα του κόσμου ν' αποκαλύπτονται μπροστά στα μάτια του. Την αγκάλιασε και φίλησε τα μαλλιά της. Παίρνοντας μια βαθιά ανάσα συνόψισε τα λόγια της σε μια μικρή φράση: “Αγαπάω εσένα και αγαπάω εμένα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου