Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

Φαντασίωση

Χθες έκανα μια σκέψη τρελή, αν και πρέπει να πω ότι καιρό τώρα τριβελίζει το μυαλό μου. Φαντάστηκα -θα' λεγα ονειρεύτηκα, αλλά αυτό θα' ταν πιο τρελό ακόμα κι απ' την ίδια την σκέψη- μια ζωή απλή, καθημερινή με μια άλλη εκδοχή του εαυτού μου να πρωταγωνιστεί σ' ένα παράλογο έργο. Ήταν περίεργη η εκδοχή μου αυτή. Δεν ήμουν τίποτα παρά μια συνηθισμένη μικροαστή, η γυναίκα του άντρα μου και τίποτα άλλο. Μάνα παιδιών ή καλύτερα ανθρώπων με όνειρα ήδη νεκρά. Ναι. Τα ματιά τους ήταν αθώα κάθε φορά που αντίκριζαν το φως του ήλιου, όμως ήταν μάτια που ύστερα από λίγα χρόνια θ' αντίκριζαν έναν κόσμο φρικτό στον οποίο τα είχα φέρει εγώ. Βέβαια, η άλλη εκδοχή του εαυτού μου δεν νοιαζόταν και πολύ. Της έφτανε να είναι δούλα και κυρά, αρχόντισσα του σπιτικού της, η γυναίκα του ανδρός της που την ταΐζει, την ποτίζει, την ντύνει και όποτε θέλει την βγάζει έξω μαζί με την υπόλοιπη φαμίλια και την αναδεικνύει σαν τρόπαιο που κέρδισε επάξια. Του χρωστούσε η ζωή τέτοια “ευτυχία”. Ήταν φρικτή η φαντασίωση αυτή. Δεν κατακρίνω τις γυναίκες που επιλέγουν τέτοια ζωή. Η μοίρα διαλέγει έναν δρόμο για τον κάθε άνθρωπο. Αυτό που με τρόμαξε ήταν η απώλεια φωτός στα μάτια της περίεργης αυτής εκδοχής μου. Δεν ζούσε. Επιζούσε απλά. Καμία συγκλονιστική συγκίνηση, κανέναν συναίσθημα ικανό να συνταράξει. Και τότε, καθώς η φαντασίωση αυτή είχε αρχίσει σιγά- σιγά να καταβάλει ένα κομμάτι μου, το δαιμόνιο, που μ' έχει διαλέξει για σπιτικό του εδώ και πολύ καιρό, άρχισε να μαίνεται και να ουρλιάζει. Ήταν ένα ουρλιαχτό σιγανό. Χα! Περίεργο είναι όταν η σιωπή είναι πιο δυνατή και απ' τον πιο εκκωφαντικό ήχο ακόμα. Ένιωθα τον θυμό του, την οργή του. Ωστόσο, από ένα σημείο και μετά δεν μπορούσα να καταλάβω αν η οργή αυτή προερχόταν απ' τον δαίμονα μου ή αν η συνειδητοποίηση όσων φαντάστηκα πυροδότησε κάποια αλυσιδωτή αντίδραση μέσα μου. Πως είναι δυνατόν να ζήσω μακριά απ' τον δαίμονα μου; Δεν γίνεται πια να τον ξεριζώσω από μέσα μου! Είναι πια πολύ αργά, γιατί το δαιμόνιο έχει χτίσει το φρούριο του μέσα μου. Φρούριο επανδρωμένο με αναμνήσεις και συναισθήματα και ο μόνος τρόπος για ν' απαλλαγώ από αυτά τα δύο -αναμνήσεις και συναισθήματα- είναι να συναντηθώ με τον θάνατο. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Όχι ακόμα. Οπότε, μέχρι τότε το δαιμόνιο θα μ' οδηγεί πάντα σε δρόμους στρωμένους στάχτη και ρουμπίνια, αίμα και δάκρυα, θλίψη και αγάπη, μίσος και εκδίκηση. Θα ανοίγει πόρτες που θα οδηγούν σε χώρες μαγικές, αρώματα λουσμένες. Θα με συστήνει σε άλλους δαίμονες, θα φέρνει κοντά μου αγγέλους του σκότους και του φωτός. Θα με σκοτώνει και θα με ανασταίνει χίλιες φορές. Θα ζω χίλιες ζωές κι όμως θα' χω ζήσει μόνο μία και θα' μαι ευτυχισμένη, γιατί είναι τυχεροί αυτοί που ζουν και διακατέχονται από ένα τέτοιο δαιμόνιο, είτε αυτό τους οδηγεί σε μουσικές αλλόκοσμες, είτε τους ρίχνει σε μονοπάτια χαραγμένα σε κιτρινισμένες σελίδες, είτε τους αναγκάζει να έχουν χίλια πρόσωπα ή ακόμα κι αν τους μαγεύει με χρώματα και σκιές ή αν μετατρέπει το σώμα τους στον ένα και μοναδικό ναό τους με κάθε κίνηση του οποίου δοξάζουν κάτι ιερό, κάτι μυστικό, κάτι που έχουμε όλοι βαθιά κρυμμένο μέσα μας. Μακάριοι αυτοί που διακατέχονται απ' τον δαίμονα τους! Μακάριοι αυτοί που επιλέγουν να ζουν στις σκιές υπηρετώντας το σκοτάδι, σκεπτόμενοι πάντα ότι ο δρόμος προς το φως είναι σκοτεινός. Χωρίς σκοτάδι, δεν υπάρχει φως. Κι έπειτα η φαντασίωση συνεχίστηκε. Περπάτησες μέσα σ' έναν δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα κι ο γαλανός ουρανός από πάνω σου ήταν ολάνθιστος. Με πλησίασες κι αγκάλιασες κι εμένα και το δαιμόνιο μου. Φίλησες τις πληγές στα χέρια μου, εκείνες που απέκτησα μαχόμενη σε πεδία άλλων κόσμων για την ελευθερία ανθρώπων που είχα γεννήσει εγώ η ίδια. Έδιωξες τα δάκρυα που' χαν κυλήσει στα μάγουλα μου για τον θάνατο κάποιας νεφέλης και με σήκωσες στα χέρια σου κι μ' οδήγησες σ' ένα κρεβάτι στρωμένο με λευκά κρίνα που λουζόταν στο φως του φεγγαριού. Ζώντας την φαντασίωση ακόμα, έκλεισα τα μάτια μου και βυθίστηκα σε γλυκό ύπνο. Ανοίγοντας τα μάτια μου, γύρισα στον πραγματικό κόσμο κι η φαντασίωση έμοιαζε με μακρινό όνειρο, όμως εσύ δεν ήσουν δίπλα μου και υπήρχαν μίλια ανάμεσα μας. Ατέλειωτα μίλια... 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου