Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Ο Ναός

Έφτιαξα έναν ναό για την αγάπη μου. Είναι λευκός κι άσπιλος, ενώ άγγελοι μ' απαλές φτερούγες φυλάνε τ' αετώματα του. Ύψωσα εφτά καμπαναριά προικισμένα με γλυκόλαλες καμπάνες κι άνοιξα χίλια παράθυρα, ν' ακούγεται παντού ο σκοπός τ' ανέμου. Έστρωσα με ροδοπέταλα τα πατώματα και φύτεψα πορφυρές τουλίπες στον γαλανό του θόλο. Στο κέντρο τοποθέτησα την δική σου μορφή φτιαγμένη απ' ατόφιο ασήμι. Στεφάνωσα τα μαλλιά σου με ρουμπίνια και χρυσάφι κι έφτιαξα τα μάτια σου από λαμπρό τοπάζι. Σαν έφτασε η νύχτα κι η σελήνη ευλόγησε με το καθαγιαστικό της φως την όμορφη μορφή σου, άναψα κεριά, έκαψα λιβάνια και βότανα προς τιμήν σου. Γονάτισα μπροστά σου με κατεβασμένο το βλέμμα κι αγκάλιασα τα πόδια σου. Σε κράτησα τόσο σφιχτά! Πιο σφιχτά από την ίδια την ζωή μου... Και σαν η καρδιά μου έπαψε πια να χτυπά, εγκατέλειψα το σώμα μου στην ασφάλεια των δικών σου χεριών. Δεν ήμουν τίποτα παρά μια άυλη νεφέλη. Χόρεψα με τον καπνό του λιβανιού και τραγούδησα τους σκοπούς του Αιόλου. Τα έκανα όλα για σένα. Κι ύστερα, με δάκρυα να μουσκεύουν τα μάγουλα μου, απόθεση την ψυχή μου, που το χρώμα της την λάμψη του έχασε πριν χρόνια, στον δικό σου βωμό. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου