Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Εκείνος...

Εκείνος περπάτησε για άλλη μια φορά μέσα στα σκοτάδια. Τον άκουσα, τον ένιωσα πριν τον δω. Χαμογέλασα απολαμβάνοντας το γεγονός ότι στα όνειρα ήταν ίδιος με την πραγματικότητα. Το πρόσωπο του έμεινε ανέκφραστο για λίγο ώσπου ένα μειδίαμα έκανε την εμφάνιση του. Κράτησε τη συνηθισμένη απόσταση. Και οι δυο την κρατήσαμε. Δεν ήθελα να φύγει τόσο σύντομα. Μου είχε λείψει. Άλλωστε, ο χρόνος μας ήταν περιορισμένος. Ελάχιστος. Όσο η μνήμη μας συγκρατεί τα όνειρα.  Τόσο λίγο. Μου έκανε ένα νεύμα και περπάτησα δίπλα του στο γνωστό δάσος, ανάμεσα σε γνωστά δέντρα. Το μονοπάτι μας φωτίζονταν από κάτι εκεί ψηλά. Από τη σελήνη ίσως. Σταμάτησε και τα μάτια του ξαφνικά έμοιασαν ακόμα πιο μαύρα από την νύχτα γύρω μας. Ωστόσο, το γνωστό φως τους ήταν εκεί όπως πάντα. Το φως που πήγαζε από τα βάθη της ψυχής του. Για άλλη μια φορά αναρωτήθηκα σιωπηλά πως γίνεται να κρύβεται τόσο πολύ φως μέσα σε τόσο πολύ σκοτάδι. Δεν τον ρώτησα. Δεν θα μου απαντούσε. Δεν θα μιλούσε καν. Κούνησε το κεφάλι και χαμογέλασε λες και είχε ακούσει τις σκέψεις μου. Ίσως να το είχε κάνει. Το χαμόγελο του φώτισε ακόμα περισσότερο το σκοτάδι. Με πλησίασε και σήκωσε τη παλάμη του ανοιχτή προς το μέρος μου στο ύψος του θώρακα του. Άθελα μου, το βλέμμα μου έπεσε για ένα δευτερόλεπτο στο ξύλινο φυλαχτό στον λαιμό του. Το φυλαχτό με το αρχικό του. Επέστρεψα γρήγορα στα μάτια του. Σχημάτισε έναν κύκλο στον αέρα με τα μάτια του να μην φεύγουν από τα δικά μου. Ο κύκλος που σχημάτισε το χέρι του ήταν λες και αποτελούνταν από ασημόσκονη, αστερόσκονη. Κάτι πολύτιμο, εύθραυστο και μαγικό. Κοίταξα για μια στιγμή μέσα στον μαγικό κύκλο και οι εικόνες άρχισαν να παίζονται στο μυαλό μου όσο τα μάτια του με κατάπιναν. Με ρουφούσαν μέσα τους όσο η ενέργεια των εικόνων μου έδινε ζωή. Μ’ έκανε να νιώθω, να αισθάνομαι ξανά. Έκανα ένα βήμα πίσω ξέπνοη και γέλασα. Ήταν από τις λίγες φορές που μοιράστηκε τη χαρά μου. Ξεκίνησε να απομακρύνεται περπατώντας σ’ ένα μονοπάτι στρωμένο από την πολύτιμη σκόνη, παρά τις φωνές μου. Όταν είχε φτάσει αρκετά μακριά μου γύρισε και μου χαμογέλασε. Από μέσα μου ευχήθηκα με όλη μου τη καρδιά να επιστρέψει ακόμα κι αν αργούσε. Το μόνο που ήθελα ήταν να επιστρέψει. Η σκόνη τον κατάπιε σχεδόν και ήμουν σίγουρη πλέον ότι ο κύκλος που είχε σχηματίσει για να μου δείξει τις εικόνες ήταν μαγικός. Κι εκείνος άλλωστε, μαγικός είναι…